دو دوست بسيار صميمي باهم در بياباني همسفر شدند كه ما براي آنان دو اسم علي و رضا را انتخاب مي كنيم. در ميانه راه بر سر موضوعي ميان آنها اختلاف افتاد و علي سيلي سختي بر گوش رضا نواخت به شكلي كه آن بينوا به كف زمين افتاد. رضا، بدون هيچ كلامي با انگشت خود روي شنها نوشت: (( امروز بهترين دوستم به من سيلي زد )).

آنها به راه خود ادامه دادند تا اينكه جهت گذشتن از آبراهي ، پاي رضا به گل و لاي لجن فرو رفت. وتلاش او براي رهايي به نتيجه نرسيد. علي با سرعت وارد عمل گرديد و با به خطر انداختن جان خود اورا از فرو رفتن در گودال نجات داد. پس از اين ماجرا، رضا سنگ بزرگي يافت و با تيشه اي شروع به نوشتن اين جمله روي سنگ نمود: (( امروز بهترين دوستم جان مرا نجات داد. ))  

علي متفكرانه پرسيد: چرا آنجا كه سيلي بر گوشت نواختم بر شن نوشتي ولي اكنون كه ترا نجات دادم بر سنگ حجاري مي كني؟؟ 

رضا خنديد و جواب داد: زشتي و بدي را بر شن و خاك مي نويسند كه با يك حركت باد نابود شود و مهرباني را بر سنگ حكاكي مي كنند تا براي ابد باقي بماند.

داداش رضا منو ببخش سیلی زدمت